ค.ควายท้ายทุ่งกว้าง

เกริ่นนำเล็กน้อย(อีกครั้ง)

รู้สึกช่วงนี้จะอัพวันต่อวันเลย ก็แหม นานๆทีจะได้อยู่บ้านเต็มๆวัน

ในที่สุดเราก็จัดการเข็นบันทึกเรื่องเศร้าของนักเรียนพาร์ต2ออกมาได้แล้ว

หลังจากที่ท่านzensukae มาถามไถ่ข่าวคราวเรื่องบันทึกเมื่อคืน (ก็ปั่นออกมาได้แค่นี้แลฝ้ายจ๋า)

ว่ากันตามตรงคือตอนนี้มีโครงเรื่องในหัวเป็น10เรื่องแล้ว

เขียนออกมาได้แค่ครึ่งนึงในนั้น และก็ยังไม่ได้ติดสกรีน- -‘’ ถ้าคิดแล้วออกมาเป็นรูปได้เลยก็ดีสิ

อ้อ ต้องขอบอกอีกครั้งสำหรับผู้ที่หลงเข้ามาแล้วคิดว่าเอนทรี่นี้เป็นเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาชวนจิตตกว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น

ส่วนคนที่เคยอ่านก็คงรู้ๆกันอยู่ ท่านสามารถไปอ่านพาร์ท1ได้>>ที่นี่<<

แต่ไม่ต้องอ่านก็ได้ เพราะตราบใดที่ท่านอ่านภาษาไทยออก ทุกท่านสามารถอ่านเรื่องนี้รู้เรื่องได้โดยไม่ต้องกลับไปอ่านของเก่า เพราะมันไม่ได้ต่อเนื่องกันเหมือนมหากาพย์นิยายหรอก

เอนทรี่นี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตธรรมดาๆของนักเรียนม.ปลายล้วนๆ และไม่มีการเมืองใดๆทั้งสิ้น

(อันที่จริงเรื่องการเมืองมันก็มีอยู่หรอกนะ แต่ไม่อยากเขียน- -‘’ เอาไว้บ้านเมืองกลับมาสงบๆก่อนค่อยเอาบันทึก(ภาคการเมืองนิดๆ)มาลง)

บันทึกเรื่องเศร้าของเด็กนักเรียน

**หมายเหตุ**ตัวละครในเรื่องไม่ได้มีอยู่จริง(เพราะจขบ.เอาคนจริงๆหลายคนมาผสมยำเป็นตัวละครตัวนึง แต่เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงนะจ๊ะ 

 1.ชุดนักเรียนใหม่

โรงเรียนรัฐบาลทั่วไปเครื่องแบบม.ต้นกับม.ปลายจะไม่เหมือนกัน สำหรับนักเรียนชายอาจจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ชุดนักเรียนหญิง เวลาเปลี่ยนจากชุดม.ต้นคอซองมาใส่เป็นชุดนักเรียนม.ปลายมันให้ความรู้สึกคนละแบบกันเลยทีเดียว

อันนี้เป็น1ในเรื่องจริงที่เมื่อมาใส่ชุดม.ปลายจะรู้สึกว่าตัวเองดูแก่ อ้วนเหมือนแหนม แลดูป้าๆอย่างไรชอบกลไม่ว่าชุดนั้นจะมีเอกลักษณ์ขนาดไหนก็ตาม แต่ชุดรัฐบาลมันก็มีแนวๆเดียวกันหมดนั่นแหละ

  2.การมาโรงเรียน

รับประกันได้ว่าทุกห้องเรียนมักจะมีขาประจำมาสายที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรพวกเขาก็ไม่เคยมาทันได้เลย และจากสถิติที่ได้สำรวจกลุ่มมาสายจะมีบางอย่างที่เหมือนกันเกือบร้อยละ90เลยทีเดียว 

นอกจากนี้ยังพบว่า ยิ่งบ้านคุณใกล้เท่าไหร่คุณยิ่งมาสายมากเท่านั้นค่ะ

(เผื่อคนที่ไม่ทราบ โรงเรียนเราอยู่เขตปทุมวันค่ะ)

(editเล็กน้อย ขอบใจมากฝ้าย เราเป็นพวกโง่เรื่องถนนหนทางจริงๆ- -')

3.ชีวิตเด็กหอ

ต่อจากตอนที่2 โดยส่วนใหญ่คนที่มาสายประมาณ70เปอร์เซนต์มักจะอยู่หอ และจะนอนเพลิน ดังนั้นเพื่อไม่ให้มาสาย ทุกคนจำเป็นต้องปรับตัวและหาวิธีแก้ไข เรื่องนี้เป็น1ในตัวอย่างที่เพื่อนเราเล่าให้ฟัง

ตอนสอบsummative(สอบมิดเทอม)ที่โรงเรียนจะสอบเป็นข้อเขียนค่ะ และข้อสอบชีววิทยาเป็นหนึ่งในข้อสอบที่มีลักษณะการออกเฉพาะแบบ ที่เมื่อเห็นก็รู้ได้เลยว่าเป็นข้อสอบชีวะ คือ มันจะมีรูปแบบการตอบที่หลากหลายมาก ไม่ว่าจะเป็นวาดกราฟ เติมคำ เลือกตัวเลข เลือกตัวอักษร ถูกผิด ทั้งหมดจะผสมปนเปกันอยู่ในข้อสอบชุดเดียว(ครั้งนึงมีประมาณ30ข้อ(ถ้านับข้อย่อยคงประมาณ60ข้อ)แต่ละข้อคำสั่งไม่เหมือนกัน) นั่นทำให้เราต้องอ่านโจทย์ทุกข้ออย่างละเอียดเพื่อจะได้ทำตามคำสั่งให้ถูกต้อง(อาจารย์บอกว่าเป็นการฝึกให้นักเรียนรอบคอบ- -‘)

จริงๆเราจำคำพูดที่อาจารย์พูดได้ไม่หมดเพราะอาจารย์ตัดพ้อเรื่องนี้แล้วโยงไปถึงเรื่องการเมืองได้ด้วย รวมๆแล้วท่านพูดประมาณ30นาทีได้เกี่ยวกับเรื่องการเขียนตอบข้อสอบนี้ แต่ไอ้ประโยคที่เอามานำเสนอในเรื่องนี่ไม่ผิดแน่นอน ฟังแล้วจิ้มจึ้กกลางใจบรรดาคน “เว้นช่องว่าง” ไว้ให้ครูเป็นแถวๆ

ฝนตกหนักๆนอกฤดูเป้นเรื่องที่ชวนเสื่อมจิตเสื่อมใจมาก อันที่จริงเรื่องร่มรั่วนี่เราไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ วันนั้นเราไปเจอเรื่องที่เสื่อมพอๆกันแทน มันเป็นวันที่ฝนตกหนักมากสุดๆ อันที่จริงแค่วันนี้วันเดียวก็ได้ฟังเรื่องสุดอนาถในการเดินทางกลับบ้านของบรรดาเพื่อนๆหลายเรื่องเลยทีเดียว แต่เท่าที่ฟังก็สรุปได้อย่างเดียวว่า ไม่มีใครที่ไม่เปียก  เละทุกรายนั่นเอง

ปั่นจบมาได้แค่5ตอนนี้แหละ

ตอนนี้กำลังมีความคิดที่ว่า ถ้าเขียนจบจะซีรอกซ์แนบให้เพื่อนเป็นเฟรนชิพไปด้วย เพราะเมื่อวานกลับไปอ่านเฟรนชิพสมัยม.3มาส่วนใหญ่เขียนแต่เรื่องดีๆทั้งที่ความจริงชีวิตเราตอนม.3มีแต่เรื่องเกรียนๆมากกว่าม.ปลายหลายเท่า)(จริงๆอยากเขียนชีวิตม.3มากๆแต่ม.ปลายยังไม่เสร็จเลย-*-) เดี๋ยวถ้ามีงบต้องปั๊มแจกกลัวจะลืมความทรงจำเสื่อมๆกันไปซะหมด 55+

ขอจบเอนทรี่แต่เพียงเท่านี้จ้า